Verdwaalde flessenpost

Nou dat was lang geleden.. Er zijn alweer vier weken voorbij. Het is een enorme lap tekst geworden, en ik denk niet dat veel mensen het lezen. Als veel mensen het lezen, mijn excuses, het is te lang. Hier volgt in een paar zinnen de samenvatting: Alles gaat hier zijn gangetje. Het was een belevenis om in Fiji te zijn. En toen we weer thuis waren uit Fiji, ben ik met schooldingen aan de slag gegaan. De vakken moeten deze maand afgerond worden, en ik probeer ook mijn scriptie af te maken. Maar vanaf begin november kan ik op reis!

Fiji was fantastisch. De eerse twee dagen bleven we bij Nadi in de buurt, op een half uurtje rijden van het vliegveld. We hadden mooie houten huisjes, met uitzicht over strand en zee. Het strand was alleen niet zo heel mooi, maar het was natuurlijk ook vlak bij het vliegveld en de stad.. Toen we daar lekker aan het luieren waren, kwamen we een Engelse toerist tegen die met z´n vriendin aan het rondreizen was. Hij vroeg ons waar we heen gingen en of we al geboekt hadden, want hij had de hele dag rondgebeld, en alles was vol.. Waarop wij ook maar eens gingen kijken of er nog iets beschikbaar was. Gelukkig hadden we al snel iets gevonden. Het klonk goed, en we konden zelfs met een kleiner en sneller bootje de overtocht maken. De volgende dag zijn we naar Waya gegaan, in de Yasawa groep, ten noordwesten van het hoofdeiland. Al snel bleek dat alles rustig aan gaat. Twee vrouwen wachtten ons op in de buurt van de werf, en samen gingen we naar de markt, zij om boodschappen te doen voor ons avondeten en ontbijt, en wij om de markt te bekijken. De kapitein van de boot was nog niet in de buurt, dus we hadden ruim de tijd om de omgeving te verkennen. Ook hebben we nog even gewacht in de lobby van een hotel, waar zelfs een stoffige piano stond! Na verloop van tijd kregen we een seintje dat de boot bij de werf was, dus we gingen met taxis naar de werf. De boot was er wel, maar de kapitein was diesel halen. Uiteindelijk zaten we dan met z´n zessen in de boot, wij met z´n vieren (drie andere uitwisselingsstudenten en ik) en de kapitein en een vrouw (misschien wel zijn vrouw). Natuurlijk wilde ik in de punt van de boot zitten, en Rasmus volgde mij, maar na tien minuten deed mijn kont zo’n pijn dat we weer achterin zijn gaan zitten. Het was niet echt vlak water, en de boot knalde over de golven. Onderweg was het uitzicht al mooi, en na een paar uur kwamen we bij het eiland, en daar was het nog mooier. De plek waar we verbleven was geweldig! Geen enkele andere toerist te bekennen, witte stranden, rotsen, palmbomen.. Het zeewater was warm. Alleen ’s avonds was er elektriciteit, van een aggregaat, en we hadden dan licht van één lamp in ons huisje. Ook hoorden we allerlei vreemde geluiden in en om onze kamer ’s nachts, waardoor sommigen van ons niet konden slapen. De sfeer was goed en het eten was super lekker. De mensen waren aardig, en ’s avonds maakten we gezellige praatjes. We zijn hier twee dagen gebleven, en hebben dorpjes bezocht, kava gedronken (dat is de lokale drank gemaakt van een wortel), en veel op strand gelopen, gehangen en gezwommen.

De dagen erna zijn we verder gereisd naar het noorden, Nacula, met de grote toeristische catamaran dit keer, omdat er geen andere bootjes die kant op gingen. De resorts hier waren een stuk luxer, en toeristischer. Hier zijn we naar een grot gegaan, waar je in kon zwemmen.. onder water. Door een donker gat kon je in de grot komen, waar je ogen eerst flink moesten wennen aan het donker, maar daarna was er vanalles moois te zien. Omdat we bijna terug moesten naar het vliegveld, hebben we de laatste twee dagen op een eiland doorgebracht dat dichter bij het vliegveld lag, Malolo. Waar we verbleven was het meest luxe resort tot nu toe, en was gebouwd voor een Australische reality tv show die uiteindelijk niet is doorgegaan ofzo.. Er waren hier catamarans te huur, dus ik heb een paar uur rond het eiland gezeild! Overal in Fiji waren de mensen aardig en we werden vaak verwelkomd met een lied op de kade, en ’s avonds werd er een afscheidslied gezongen. Het hele personeel zingt dan mee, meerstemmig, ik heb niet eerder zoiets gehoord. Na tien dagen op Fiji moesten we weer naar huis. Snel de tassen ingepakt, nog wat kava gekocht op het vliegveld..

Thuis wachtten de universiteit en de scriptie. Ook is het weer hier in Sydney een stuk kouder dan het was in Fiji. Gelukkig is hier ook veel te beleven. Gister hebben we nog gesurft want er waren dikke bakken. Ik probeer plannen te maken voor als we vrij zijn van de universiteit. Voor mij is de laatste dag dat ik naar de universiteit moet op 1 november, dus daarna kan ik rondreizen. Zoals het er nu naar uitziet, blijven een hoop studenten eerst nog in Sydney hangen, om de toerist uit te hangen en op strand te hangen. Maar daarna, zo rond de 15^e november, ga ik hopelijk door Australie reizen. Mijn visum verloopt op de 17^e december, maar dat kan verlengd worden. Ik heb gehoord dat het een idee is om dan naar Nieuw Zeeland te gaan, zodat je als je terugkomt gratis als toerist het land weer in kunt. Eergisteren heb ik samen met twee vrienden kaartjes voor het concert van U2 in Sydney gekocht, op 14 december! Dat betekent dat ik op 14 december in Sydney moet zijn..

Een terzijde: er is een stukje van mn voortand afgebroken. Het is een minuscuul stukje, dus dat ziet niemand. Maar het lijkt wel of het komt omdat die tanden aan het schuiven zijn, wat ik natuurlijk absoluut niet wil hebben na 12 jaar beugels. Misschien ga ik daarom langs bij de Australische tandarts.

Met het thuisfront heb ik voor het eerst geskypt (daarvoor belden we alleen via m’n mobiel). Het was een hele toestand om te skypen, en helaas deed de webcam van mama het nog niet. Ook tante Trudie heb ik weer even gesproken via de skype, die was op de koffie, dus dat was gezellig. Maar het weekend erna was Anne toevallig thuis en op skype, en hebben we met beeld en al gebeld. Het was leuk om na drie maanden elkaar weer even te zien. En ik heb met papa Jan afgesproken om in de voorjaarsvakantie te meeten in Azië, waarschijnlijk in Maleisië. Dat is een leuk vooruitzicht!

Ik weet niet zo goed wat ik moet met dit blog, want als ik eraan denk dan denk ik ‘oja ik moet weer iets schrijven, nouja ik heb niet echt inspiratie’, en als ik er dan eenmaal een keer aan begin, wordt het zo onwijs lang.. Tot de volgende keer!